European Press
Temperance & The Devil" ist bereits das dritte Album von Brian Molnar aus New Jersey, allerdings das erste, das er gemeinsam mit seiner Begleitband THE NAKED HEARTS eingespielt hat, was seinen Sound deutlich stärker elektrifiziert, und ihn auch veranlasste den Song Santa Fe, der bereits auf seinem Debüt enthalten war, noch einmal einzuspielen. Eine gute Entscheidung, zudem er auch bei diesem Track gesangliche Unterstützung der New Yorker alt. Country-Band Yarn bekam.
Das Album kann eine Nähe zu Ryan Adams nicht verleugnen, insbesondere die Songs Gone in the morning und eben auch Santa Fe hätten durchaus auch Outtakes von "Gold" sein können - es gibt wahrlich schlechtere Referenzen. Das Spiel der NAKED HEARTS ist solide, wenn auch ein wenig vorhersehbar - was jedoch in diesem Genre nun wahrlich Usus ist, um noch einmal den Vergleich zu Adams zu wagen: An die Klasse eines Albums wie "Cold Roses" kommt "Temperence & the Devil" nicht heran, wer "Demolition" mochte, wird jedoch bei diesem Werk kaum enttäuscht.
Der herausragende Song auf dem Album ist schließlich gegen Ende Coo Coo, der allerdings von Zitaten nur so wimmelt! Schon die erste Zeile "The Cuckoo is a pretty bird, she warbles as she flies" findet sich in einer Handvoll Songs. Jack O'Diamond ist auch kein Unbekannter, der Independance day (4th of July) muss herhalten, 'Moonshiner' wird zitiert und dazu spielt Gast Bernie Worrell (u.a. PARLIAMENT, FUNKADELIC, TALKING HEADS) ein sehr hübsches Riders-of-the-storm-Gedächtnis-Piano. Trotzdem wird eine ungemein stimmige Melange aus den Zutaten und keine Frage: Wer geschmackvoll arrangierten und gespielten Americana mag, wird an dieser Platte seine Freude haben, völlig unabhängig von der Tatsache, dass diese Straße schon von vielen zuvor beschritten wurde und Molnar es nicht schafft ihr seinen Stempel aufzudrücken.
Jan Wölfer, (Artikelliste), 14.02.2009
Onlangs zei een bekend artiest tegen mij : Americana Is Dead. Het nieuwe album "Temperance & The Devil", dat Brian Molar en zijn Naked Hearts ons voorschotelt bewijst echter het tegendeel. Het genre is artiesten zoals hem veel verschuldigd, want dit intieme album effent het pad voor Brian Molnar om grootheden als Townes Van Zandt, Bob Dylan of Chris Kristofferson bij te treden. Zowel muzikaal als tekstueel scheert deze plaat hoge toppen en doet me nog het meest herinneren aan het beste werk van Mark Olson. De opvallende frontcover van het album springt dadelijk in het oog, met de afbeelding van twee belangrijke Tarotkaarten waartussen vele mensen gedurende hun ganse levensloop heen en weer geslingerd worden : die van de gematigdheid en die van de duivel, die constant tracht onze positieve energie te ondermijnen. Dit doet ons soms twijfelen, maar niet Brian Molnar, die in de gevoelige meezinger en opener “I Did What I Did” pretendeert nergens spijt moet te van moeten hebben. Americana van de hoogste plank gekruid met al de nodige ingrediënten krijgen we in “Santa Fé”, dat vol heimwee naar deze droomstad opent met een vrolijk strummende gitaar, doorregen met slidegitaar, een kletterende Telecaster en de prachtige harmonische zang van Blake Christiana en Trevor MacArthur. Het volledige Mark Olson kippenvel krijgen we in het amoureuze, van liefdesverdriet doordrenkte “Things We Said”, waar een zachte mondharmonica en een sprankelende mandoline voor de extra sensitieve noot zorgen. Een “Devil Singing Backwards” moet in een stevig alt-country jasje gestoken worden, evenals het rootsy en stevig bluesrockende “Changing Lanes”, waar een gepijnigde Molnar zelfs opgewonden en boos klinkt en gitarist Vern Warta en Bryan T. Baxter op mondharmonica driest tekeer gaan op de achtergrond. De rust keert weder als de Townes Van Zandt’s engelen neerdalen over “Angel In The Sun” en “This Road” begeesterd wordt door een folkie Dylan sfeer. Een prachtige afsluiter en één van de hoogtepunten van de plaat is de mooie mid-tempo countryballade “”Chase What Matters”, die lekker walst op de tonen van een akoestische gitaar en weer uitmuntend opgeluisterd wordt met slide en mondharmonica en een zeer wijds klinkende elektrische gitaar. Met dit album heeft Brian Molnar met begeleiding van The Naked Hearts de juiste Americana kaart getrokken, een album om trots op te zijn.
Blowfish - Rootstime.de, 02.2009
Ik las het óók pas op de website van Brian Molnar, maar Temperance (gematigdheid, zelfbeheersing) en The Devil zijn tarotkaarten, en samen zouden ze - als je in erin wilt geloven - een weerspiegeling zijn van Molnar’s muzikale poëtica. Aan de ene kant dus met beide benen op de grond, anderzijds tegendraads, eigenwijs en gewaagd. Eerlijk gezegd slaat de balans wel een beetje door naar de Temperance-kaart, want zo héél veel artistieke avonturen schotelt Brian Molnar ons nu ook weer niet voor. Maar wat maakt het uit: Temperance & The Devil (Avenue A Records) is een prima altcountry-album, met een paar sterke openingszetten (luister bijvoorbeld naar [listen] I Did What I Did), daarna een gedragen (ex-)love ballad (Things We Said) en het al wat meer rockende Devil Singing Backwards (daar is hij dan toch, de Oude Slang). Vervolgens enkele mindere nummers, maar in Gone In The Morning herpakt Molnar zich, en via de lang uitgesponnen folktraditional Coo Coo arriveren we bij de afsluitingswals Chase What Matters, met mooie achtergrondzang van Maria Woodford. Volgende keer nog wat meer naar de duivelse kant, en het komt helemaal in orde met Brian Molnar.
Temperance & The Devil is te koop bij CD Baby.
rené leverink - Alt Country NL
Brian Molnar and the Naked Hearts....zeg nu zelf dat het beter uit de mond rolt dan Eddy Wally en de Schedelgeboorten, het hoesje van hun album " Temperance & the Devil " is geniaal art- work en ook muzikaal zit het bijzonder snor dus ....I Did what I Did" en is het resultaat van mijn bevindingen dan ook uiterst positief. De voorganger "Feelin Out Of Time" is net als zijn debuut / self - titled album aan ons neusje en oortjes ontsnapt maar zijn nog steeds via Cd Baby verkrijgbaar en meteen weet u waar een deel van het belastingsgeld dat wij binnenkort van vadertje Staat terugtrekken naar toe gaat. De spirituele wijsheid van de Tarot kaarten en de symboliek van het hele gebeuren is mij nog steeds een raadsel maar voor diegenen die zich wel met kaartlezen bezighouden hebben The Temperance and Devil card (the fourteenth and fifteenth Trump cards of the Tarod Deck) beslist geen geheimen meer. Toch maar voor de goede orde meedelen dat Temperance is a balancing of the forces of life and the Devil a representation of the life -energy inside of us - evil only through our own misundestanding and misuse of it.
Ook na het beluisteren van dit prachtig meesterwerkje ben ik er niet veel wijzer van geworden en ook "I heard the Devil Singing Backwards to the demons in my head" helpt mij geen meter verder maar gelukkig spreken de andere alt. country songs en folk music van Brian Molnar & the Naked Hearts wel duidelijke taal. All songs uiteraard written by de man himself en uit het kleurrijke aanbod gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar "Angel of the Sun" omdat het net als de pareltjes "Santa Fe", "Coo Coo", "Chase What Matters" en "This Road" verwijzen naar de glorierijke dagen van ondemeer Steve Young, Townes Van Zandt en Bob Dylan. Molnar heeft een schitterende, lichte nasale stem die zelfs met het optrekken van het gezapige storytelling tempo naar mid - tempo rockers als "Changing ' Lanes", "Gone In the Morning" nergens geforceerd of gekunsteld voor de dag komt. "The Things We Said" mag u dan ook beschouwen als een pleidooi om dit album zonder enige vorm van twijfel aan te schaffen want Brian Molnar & his Naked Hearts ( "Dirty Dave Villano - bass, "String" Ray Pursell - drums, Bryan T. Baxter - harmonica en uitblinker Vern Warta - Fender electric gt, Gibson lap steel, lap dobro & mandolin) zijn met "Temperance & the Devil" ongetwijfeld een stevige kandidaat voor de Euro Americana Chart en menig jaarlijstje.
SWA Rootsville CD Review
